Βιοχημικό υπόβαθρο της Οζονοθεραπείας

Η επαφή όζοντος και μικροβίων έχει αποστειρωτικά αποτελέσματα διαμέσου της οξειδωτικής δράσης του όζοντος. Οι κυτταρικοί φάκελοι των μικροβίων αποσυντίθενται και τότε το DNA ή και το R.NA τους επίσης προσβάλλεται και έτσι σκοτώνονται μικρόβια και ιοί. Οι παραπάνω επιδράσεις έχουν καταγραφεί ευρέως βιβλιογραφικά και κατατάσσονται στις τοπικές εφαρμογές του όζοντος.
Επιπλέον για να πετύχουμε την τέλεια απολύμανση και αποστείρωση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα χρειάζονται συγκεντρώσεις όζοντος >40μg/ml.
Η αποστειρωτική του δράση βασίζεται λοιπόν στην οξειδωτική του ενέργεια (Εο = 2.07V; τιμή ενεργειακού επιπέδου) η οποία οξειδωτική του ενέργεια σχετίζεται στενά με την μοριακή δομή του Ο3. Όσο λοιπόν στην αέρια μορφή του η ηλεκτρική του πυκνότητα είναι υψηλή το όζον είναι ασταθές και εκπίπτει σε οξυγόνο στην ατμόσφαιρα.

Το διαθέσιμο απελευθερούμενο άτομο οξυγόνου είναι αυτό που προκαλεί την ισχυρή οξειδωτική του δράση, μια δράση με ευεργετικά αποτελέσματα όχι μόνο στην αποστείρωση αλλά και στον μηχανισμό επούλωσης των τραυμάτων.
Αρκετές μελέτες έχουν αποδείξει και περιγράψει τα βιολογικά αποτελέσματα αυτής της απρόσμενης
θεραπείας, τα οποία μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
Η οζονοθεραπεία αυξάνει την γλυκόλυση στα Ερυθρά Αιμοσφαίρια, γεγονός που προκαλεί αύξηση του 2-3 DPG (ελαττωμένη στους διαβητικούς).Αυτό ευνοεί την απελευθέρωση του 02 από την οξυγονωμένη αιμοσφαιρίνη στους ιστούς, του οποίου μέρος μετατρέπεται σε Όζον.
Το Όζον ενεργοποιεί τον κύκλο του Krebs αυξάνοντας την οξειδωτική καρβοξειλίωση του πυροσταφυλικού και την παραγωγή ΑΤΡ με συνέπεια την αύξηση της ροής της λέμφου και ελάττωση του οιδήματος που δημιουργείται εις τα τραύματα, ελαχιστοποιώντας έτσι και τις νεκρώσεις των ιστών.

Το Όζον προκαλεί επίσης σημαντική ελάττωση του NADPH, το οποίο συμβάλει στην οξείδωση του
κυτοχρώματος C. Αυτό επάγει την παραγωγή ενζύμων και προσταγλανδινών, τα οποία απομακρύνουν ανεπιθύμητες ελεύθερες ρίζες και προστατεύουν τις κυτταρικές μεμβράνες.

Τα ένζυμα που εμπλέκονται είναι η υπεροξειδάση της γλουθαδειόνης, η καταλάση, η δισμουτάση του υπεροξειδίου και η κύρια προσταγλαδίνη είναι η προστακυκλίνη (αγγειοδιασταλτικό). Το Όζον, αλλάζει τα ηλεκτρικά φορτία της κυτταρικής μεμβράνης των Ερυθρών αιμοσφαιρίων αυξάνοντας την ευελιξία και πλαστικότητα αυτών και συμβάλλοντας έτσι στην βελτίωση της ροής του αίματος, ενώ επέρχεται και η αποκατάσταση της ελλιπούς ανταλλαγής θρεπτικών συστατικών στο κύτταρο. Με το Όζον, τέλος, επίσης επιτυγχάνεται η εξαιρετική αποστείρωση των τραυμάτων αδρανοποιώντας και τα ανθεκτικά μικρόβια, ιούς και μύκητες. Η μυκητοκτόνος και μικροβιοκτόνος δράση του Ο3 εξαρτάται από την άμεσο επαφή του με τους μικροοργανισμούς αερόβιους και αναερόβιους. Η δράση αυτή οφείλεται στην καταστροφή των κυτταρικών τοιχωμάτων τα οποία υφίστανται οξειδωτικές αλλοιώσεις που προκαλούνται από το αέριο και τα υπεροξείδια (οι μικροοργανισμοί αυτοί στερούνται ως γνωστόν των ενζύμων όπως η δισμουτάση, ικανά να εξουδετερώσουν τις ελεύθερες ρίζες). Η ιοκτόνος δράση του Όζοντος εντοπίζεται στο επίπεδο των κυτταρικών υποδοχέων, οι οποίοι υπάρχουν στην επιφάνεια των ιών, με τέτοιο τρόπο ώστε να εμποδίζεται η επαφή του ιού με τον κύτταρο στόχο, με αποτέλεσμα να σταματά ο πολλαπλασιασμός τους.

Πράγματι, η είσοδος του ιού στο κύτταρο είναι δυνατή επειδή οι υποδοχείς του ιού αποτελούνται από Ν-ακετυλογλυκοζαμίνη ενώ οι υποδοχείς του κυττάρου αποτελούνται από Ν-ακετυλονευραμινικό. Το ζεύγος των ελευθέρων ηλεκτρονίων του αζώτου της Ν-ακετυλογλυκοζαμίνης αποτελεί το σημείο προσβολής από το ηλεκτρόφιλο μόριο του Όζοντος και των υπεροξειδίων. Αποτέλεσμα της οξείδωσης του ιού είναι η μετατροπή της ηλεκτρονικής δομής του σημείου δέσμευσης και ως εκ τούτου η αδυναμία να συνδεθεί με το κύτταρο ξενιστή.

Στο σχεδιάγραμμα φαίνεται η οξειδωτική δράση του 03 σε βακτήρια, ιούς και μύκητες. Το 03 σπάει τη πρωτεϊνική μεμβράνη και παρεμβαίνει στην μεταβολική διαδικασία του ιού, (DNA) διαλύοντας την αλυσίδα άνθρακα. Μη επιτρέποντας τα να αναπτυχθούν. Δεν έχουνε καμία αντοχή στο Όζον

Η βιολογική δράση του όζοντος